Εκτύπωση αυτής της σελίδας

Πώς συνδέεται η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς με τη νομοθεσία για τη δημόσια πληροφορία;

Η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς σχετίζεται και με τη νομοθεσία για τη δημόσια πληροφορία, μολονότι εμφανίζει σημαντικές διαφορές σε σχέση με αυτήν. Από τη στιγμή που υπάρχει αποτύπωση ή με οποιαδήποτε μορφή αναπαραγωγή του μνημείου (π.χ. με την ψηφιοποίηση του), εφόσον πρόκειται για περιεχόμενο που ανήκει σε έναν από τους φορείς του δημοσίου τομέα που υπάγονται στο πεδίο εφαρμογής του Ν. 3448/2006 για τη δημόσια πληροφορία, το περιεχόμενο αυτό εμπίπτει στις διατάξεις του Ν. 3448/2006 και κατά συνέπεια μπορεί ενδεχομένως να αναζητηθεί από τον πολίτη σύμφωνα με τις διατάξεις για την πρόσβαση στη δημόσια πληροφορία.

Προκειμένου να αποσαφηνίσουμε την μεταξύ των δύο αυτών κλάδων δικαίου σχέση, θα πρέπει να δούμε και πάλι ποιο είναι το δικαίωμα ή το προστατευόμενο έννομο αγαθό στις δύο περιπτώσεις και σε ποιο σημείο υπάρχει διαφοροποίηση.

Η νομοθεσία για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς αποσκοπεί κυρίως στον έλεγχο της αναπαραγωγή, διάθεσης και τροποποίησης των αναπαραγωγών ενός πολιτιστικού μνημείου ως μέσο για την προστασία της πολιστιστικής κληρονομιάς. Πρόκειται για εξουσία που ασκείται από το Υπουργείο Πολιτισμού έναντι παντός τρίτους δημόσιου ή ιδιωτικού φορέα ανεξαρτήτος από την εμπράγματη ή πνευματική ιδιοκτησία που μπορεί να έχει επί ενός μνημείου.

Αντιθέτως, το δικαίωμα περαιτέρω χρήσης της δημόσιας πληροφορίας ασκείται από τον πολίτη προς το κράτος και αφορά στην εκμετάλλευση και περαιτέρω χρήση αυτής της δημόσιας πληροφορίας, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει και πολιτιστική πληροφορία. Οργανισμοί, όπως αρχεία, μουσεία και βιβλιοθήκες παραδοσιακά βρίσκονται εκτός του πεδίου εφαρμογής της νομοθεσίας για την περαιτέρω χρήση της δημόσιας πληροφορίας, αλλά το υπουργείο και το σχετικό του περιεχόμενο μπορεί να θεωρηθεί ότι εντάσσονται στη σχετική νομοθεσία. Επειδή, ωστόσο, η πρόσβαση στην πληροφορία θεωρείται προαπαιτούμενο της περαιτέρω χρήσης αυτής και αυτή με τη σειρά της περιορίζεται στην πληροφορία και στους όρους πρόσβασης αυτής που ορίζονται από το νόμο, η νομοθεσία για την προστασία των μνημείων και του ελέγχου της αναπαραγωγής αυτών φαίνεται να υπερισχύει. Κατά συνέπεια η πρόσβαση και περαιτέρω χρήση αναπαραγωγών μνημείων μπορεί να αιτηθεί στο Υπουργείο Πολιτισμού κατά τους όρους του Ν. 3448/2006, αλλά θα πρέπει να δοθεί κατά τους όρους του Ν. 3028/2002.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως και στην περίπτωση του Ν. 3448/2006, ο νομοθέτης είχε υπόψη του την παροχή άδειας για την περαιτέρω χρήση αλλά όχι απαραίτητα και την ανοικτή χρήση. Αυτό σημαίνει ότι ο χρήστης του αρχαιολογικού περιεχομένου μπορεί να εμπορευθεί προϊόνται και υπηρεσίες πάνω σε αυτήν, αλλά δεν μπορεί να επιτρέψει ο ίδιος την περαιτέρω χρήση της πληροφορίας εκτός αν η Υπουργική Απόφαση στην οποία στηρίζεται η ίδια η αρχική χρήση το επιτρέπει. Όπως θα δούμε και στη συνέχεια, αυτό αποτελεί ένα από τα βασικά προβλήματα σε σχέση με τη χρήση ανοικτών αδειών για την αναπαραγωγή, διάθεση και διασκευή αναπαραγωγών πολιτιστικών μνημείων.

Διαβάστηκε 3890 φορές