Η Συνθήκη του Μαρακές εισήχθη στο Ευρωπαϊκό Δικαιικό Σύστημα με την Ευρωπαϊκή Οδηγία (ΕΕ) 2017/1564 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Σεπτεμβρίου 2017, ενώ στην Ελλάδα ενσωματώθηκε με τον Νόμο 4672/2020.

Στο Νόμο αυτό βλέπουμε σημαντικές αλλαγές του Νόμου 2121/1993, οι οποίες αφορούν εξαιρέσεις στην Νομοθεσία για την προστασία της Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με βασικότερες:

1.   Να επιτρέπεται χωρίς την άδεια του δημιουργού του έργου και χωρίς αμοιβή να διενεργείται κάθε πράξη που είναι αναγκαία προκειμένου:

α. επωφελούμενος ή πρόσωπο που ενεργεί για λογαριασμό του να μπορεί να παράγει αντίγραφο σε προσβάσιμο μορφότυπο έργου, στο οποίο ο επωφελούμενος έχει νόμιμη πρόσβαση και το οποίο προορίζεται για την αποκλειστική του χρήση,

β. αρμόδιος φορέας να μπορεί να παράγει αντίγραφο σε προσβάσιμο μορφότυπο έργου, στο οποίο έχει νόμιμη πρόσβαση, ή να παρουσιάζει, να καθιστά διαθέσιμο, να διανέμει ή να δανείζει το εν λόγω αντίγραφο σε μη κερδοσκοπική βάση σε επωφελούμενο ή άλλον αρμόδιο φορέα με σκοπό την αποκλειστική χρήση του από επωφελούμενο.

2. Επιτρέπεται χωρίς άδεια του δικαιούχου και χωρίς αμοιβή η αναπαραγωγή, παρουσίαση και διάθεση στο κοινό έργου προς όφελος κωφών, όταν οι χρήσεις αυτές συνδέονται άμεσα με την αναπηρία τους και δεν έχουν εμπορικό χαρακτήρα στον βαθμό που απαιτείται λόγω της συγκεκριμένης αναπηρίας

 Βέβαια εξίσου σημαντικές είναι οι αλλαγές που αναφέρονται και στα άρθρα 5 και 6 του ιδίου νόμου καθώς προσφέρουν ένα ελάχιστο πρότυπο για το πώς πρέπει να ενεργούν οι φορείς στις περιπτώσεις των εντυποανάπηρων ατόμων.