Στην πολιτιστική κληρονομιά είναι άλλο η κυριότητα του αντικειμένου, άλλο η πνευματική ιδιοκτησία του περιεχομένου. Ένα μουσείο μπορεί να κατέχει έναν πίνακα, αλλά το copyright στο έργο μπορεί να παραμένει στον δημιουργό / κληρονόμους (αν δεν έχει λήξει). Άρα: η φυσική κατοχή δεν σημαίνει copyright.

Έτσι, μολονότι η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν ταυτίζεται με την πνευματική ιδιοκτησία, πρόκειται για δύο μορφές εξουσίασης επί αγαθών που συναντώνται στο σημείο, στο οποίο ρυθμίζεται η αναπαραγωγή των πολιτιστικών αγαθών. Αυτό συμβαίνει καθώς το έργο, επί του οποίου εφαρμόζονται οι διατάξεις της νομοθεσίας για την πολιτιστική κληρονομιά, εμφανίζει στοιχεία που θα μπορούσαν να επιτρέπουν την προστασία του ως έργου πνευματικής ιδιοκτησίας. Αυτό, ωστόσο, που συμβαίνει συνήθως, εξαιτίας του ορισμού των έργων που προστατεύονται με βάση τη νομοθεσία για την πολιτιστική κληρονομιά, είναι ότι τα έργα αυτά θα έχουν απελευθερωθεί από το καθεστώς της πνευματικής ιδιοκτησίας και θα εμπίπτουν πλέον στο Δημόσιο Τομέα (Public Domain).

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δε θα υπάρχουν περιορισμοί ως προς την αναπαραγωγή, διαμοιρασμό και διασκευή τους σε σχέση με την πνευματική ιδιοκτησία, αλλά υπάρχουν οι περιορισμοί που δημιουργούνται από το νόμο για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Το ζήτημα της διάδρασης μεταξύ των δύο δικαιωμάτων εμφανίζεται πιο έντονο κατά το στάδιο της αναπαραγωγής του πολιτιστικού μνημείου, οπότε δημιουργείται ένα νέο έργο, το οποίο, κατά κανόνα, προστατεύεται πλέον αυτοτελώς ως πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα, εφόσον βέβαια συντρέχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Στην περίπτωση αυτή, το νέο πνευματικό δικαίωμα που δημιουργείται ανήκει στο δημιουργό σύμφωνα με τις συνήθεις διατάξεις του Ν. 2121/1993, αλλά υπόκειται στους περιορισμούς χρήσης που επιβάλλει η νομοθεσία για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.